Online leren uitstelgedrag: Uitstellen voorkomen

Wat is het?

Online leren uitstelgedrag is de neiging om het starten of afronden van je digitale cursus steeds voor je uit te schuiven. Je weet dat je moet studeren, maar kiest in plaats daarvan voor afleiding zoals social media, huishoudelijke taken of eindeloos research doen naar betere cursussen.

Het is een specifieke vorm van procrastinatie die zich afspeelt in de context van zelfstandig online leren. Bij traditioneel klassikaal onderwijs wordt je op weg geholpen door een vast rooster en een docent die je aanspoort. Online leren vereist volledig zelfdiscipline.

Zonder die externe structuur wordt uitstellen een verleidelijke optie. Je vertelt jezelf dat je morgen beter geconcentreerd bent, of dat je eerst nog één ding moet uitzoeken voordat je echt kunt beginnen.

Het gevolg is dat cursussen onafgemaakt blijven, certificaten niet worden behaald en je professionele ontwikkeling stagneert. De investering in tijd en geld levert geen rendement op. Dit uitstelgedrag is vaak geen kwestie van luiheid, maar van een onderliggende angst voor falen, perfectionisme of een gebrek aan duidelijke planning.

Hoe werkt het precies?

Uitstelgedrag bij online leren volgt een herkenbaar patroon. Eerst voel je een vervelende emotie bij de gedachte aan de taak, zoals angst of verveling.

Vervolgens zoek je een aangenamere activiteit om die negatieve gevoelens te vermijden. Die tijdelijke opluchting versterkt echter het uitstelgedrag, waardoor je in een vicieuze cirkel terechtkomt. De digitale omgeving biedt eindeloze verleidingen die het uitstellen vergemakkelijken.

Met één klik wissel je van een complexe les naar entertainment. Platforms zijn ontworpen voor engagement, niet per se voor diepgaand leren.

Je kunt jezelf ook verliezen in 'productief uitstellen', zoals het eindeloos ordenen van je cursusmateriaal of het optimaliseren van je studieplanning zonder daadwerkelijk te studeren. Een ander mechanisme is het ontbreken van onmiddellijke consequenties. Als je een fysieke les mist, merkt de docent het op.

Bij een online cursus merkt niemand het als je een week niet inlogt. De negatieve gevolgen, zoals een gemiste promotie, zijn vaak pas op de lange termijn zichtbaar, waardoor de urgentie ontbreekt.

De wetenschap erachter

Onderzoek toont aan dat uitstelgedrag nauw verbonden is met emotieregulatie, niet met tijdmanagement.

Je stelt niet uit omdat je niet kunt plannen, maar omdat je de negatieve emoties die de taak oproept niet wilt voelen. De prefrontale cortex, verantwoordelijk voor planning en zelfbeheersing, verliest het van het limbische systeem, dat snelle beloningen en plezier nastreeft. Studies naar online leren benadrukken het belang van 'self-regulated learning' en het beginnen met online leren.

Succesvolle online studenten zijn goed in het stellen van doelen, het monitoren van hun voortgang, het aanpassen van hun strategie en het loslaten van perfectie. Bij uitstellers ontbreekt vaak deze vaardigheid.

Ze hebben moeite met het inschatten van de tijd die een taak kost, een fenomeen dat 'planning fallacy' wordt genoemd.

De wetenschap biedt ook oplossingen. Technieken uit de cognitieve gedragstherapie, zoals het herkennen van irrationele gedachten ('Ik moet het perfect doen') en deze vervangen door realistischere gedachten ('Een eerste versie is beter dan geen versie'), zijn effectief. Ook 'implementation intentions' (concrete 'als-dan'-plannen) helpen om de automatische piloot van uitstellen te doorbreken.

Voordelen en nadelen

Het belangrijkste nadeel is voor de hand liggend: je haalt je leerdoelen niet.

Dit leidt tot frustratie, een laag zelfbeeld en verspilde middelen. Je loopt professionele kansen mis en je kennis en vaardigheden verouderen. Op de lange termijn kan chronisch uitstellen bijdragen aan stress en een gevoel van vastlopen in je carrière.

Toch kan er een verborgen voordeel schuilen in de neiging tot uitstellen. Het kan een signaal zijn dat de gekozen cursus niet goed bij je past, te moeilijk is of niet aansluit op je echte interessen.

Soms is uitstellen een vorm van zelfbescherming tegen een verkeerde investering van je tijd.

Het dwingt je om kritisch te evalueren waarom je eigenlijk niet wilt beginnen. Een ander potentieel voordeel is dat de druk van een naderende deadline bij sommige mensen tot hyperfocus en creativiteit leidt. Echter, bij complexe leerstof die integratie en oefening vereist, is deze 'last-minute'-aanpak zelden effectief. Het leidt tot oppervlakkig leren en hoge stress, wat de kwaliteit van je leerproces ondermijnt.

Voor wie relevant?

Dit onderwerp is relevant voor iedereen die online cursussen volgt of overweegt, van professionals die zich moeten bijscholen tot hobbyisten die een nieuwe vaardigheid leren. Vooral zelfstandige ondernemers en freelancers, die geen baas hebben die hun ontwikkeling stuurt, zijn kwetsbaar voor dit gedrag.

Daarnaast is het relevant voor leidinggevenden en HR-professionals die medewerkers stimuleren tot e-learning.

Zij kunnen door inzicht in dit fenomeen betere ondersteuning bieden, bijvoorbeeld door studiegroepen in te richten of realistische deadlines te stellen. Het helpt hen om leertrajecten effectiever te ontwerpen. Tenslotte is het een cruciaal thema voor ontwerpers van e-learning platforms, met aandacht voor angst om te falen.

Door kennis van uitstelgedrag kunnen zij functionaliteiten bouwen die gebruikers helpen gefocust te blijven, zoals voortgangsrapportages, herinneringen en community-functies. Zo kunnen zij hun platform niet alleen informatief, maar ook psychologisch ondersteunend maken.