Samenvatting

Staat 'hulpverlenen' gelijk aan 'overnemen'? De directeur van Jeugdzorg Groningen meent, anno 2013, van wel.

In het blad ‘JeugdenCo’ (5/2012) zei Martin Sitalsing, directeur Jeugdzorg Groningen, dat de jeugdzorg geen mensen nodig heeft die willen helpen. Jeugdzorgwerkers zijn in zijn ogen geen hulpverleners.
In een ingezonden brief in hetzelfde blad (1/2013) betogen Jurja Steenmeijer en ik dat jeugdzorgwerkers wél hulpverleners zijn: ‘Professionalisering van de jeugdzorg begint met de professie, de professionals en hun beroepswaarden serieus te nemen. En dat doe je niet door de kern van die professie, hulpverlenen, weg te schrijven. Daar is de jeugdige cliënt én de sector zeker niet bij gebaat’.
In een reactie daarop benadrukt Sitalsing op zijn beurt weer dat het begeleiden van kinderen in onveilige situaties zonder hulpverlening kan. Het ‘begeleiden om de kracht van het kind in stelling te brengen is iets anders dan hulpverlenen, want dat is overnemen’, aldus Sitalsing. ‘Hulpverlenen’ is ‘overnemen’, het staat er letterlijk.
Belangrijk in de professionalisering van de jeugdzorg is dat jeugdzorgwerkers (hbo) nu een eigen beroepscode hebben. Als centrale waarde daarin staat dat de jeugdzorgwerker in zijn hulpverlening ‘actief bijdraagt aan een zo groot mogelijke eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid van de cliënt' (zie art. A). Alles behalve ‘overnemen’ dus. Maar de heer Sitalsing lijkt de beroepscode als weinig relevant af te doen: ‘professionaliteit laat zich niet vangen in (beroeps)codes’, zegt hij.
De nieuwe ‘beroepscode voor de jeugdzorgwerker’ (NVMW) neemt de jeugdzorgwerker - in zijn hulpverlening - in ieder geval wel serieuzer dan de heer Sitalsing doet.

Zie bijgaand de Ingezonden brief en de reactie van Sitalsing, zoals geplaatst in het blad 'JeugdenCo' (nr. 1 - 2013).

Bijlage