De burgemeester van Zeist roept de jeugdzorg ter verantwoording en de media spreken al over ‘falende hulpverlening’ aan het gezin van Ruben en Julian. Als we als samenleving regelmatig met de beschuldigende vinger richting jeugdzorgwerkers wijzen, zal de angst om te falen en de vlucht in bureaucratie de kwaliteit blijvend verlammen. Terwijl we juist lerende en autonome professionals met voldoende (morele) bagage en zelfvertrouwen nodig hebben om de zware dilemma’s aan te pakken. Daarvoor zullen we werkers juist een hart onder de riem moeten steken bij hun moeilijke werk in plaats van aan de schandpaal te nagelen. Daarvoor moet de sector tijd en middelen krijgen om de – al in gang gezette – professionalisering met kracht te realiseren.
De nieuwe ‘Beroepscode voor de jeugdzorgwerker’ (NVMW, 2012) als ethische wegwijzer, vormt daarvoor een mooie onderlegger. Niet met de illusie, zoals Micha de Winter terecht zegt (Volkskrant 21 mei), dat we gezinsdrama's als deze te allen tijde kunnen voorkomen. Wel om de professionele en morele identiteit onder professionals te versterken, meer aan morele oordeelsvorming te doen en, zeker, te leren van gevallen.
Lees de Beroepscode hier.
Lees artikel Jeugdzorgwerkers vluchten in bureaucratie  hier.



Een ogenblik geduld a.u.b.